Historia
Kalendarz prac
Postęp prac
Informacje
Zbiory
Katalog
Bieżące
Zapowiedzi
Kalendarium
Archiwum
Teksty
Zdjęcia
Strona główna
Aktualności O projekcie Muzeum Wystawy Artykuły i recenzje Dla mediów Galeria Kontakt Konkursy i przetargi BIP
I Zimowy Przegląd Filmowy KOKSOWNIK 13-15 grudnia 2007

 

„Jeśli społeczeństwo nie spełnia oczekiwań rządu, rząd powinien rozwiązać społeczeństwo i wybrać sobie nowe”

(Bertold Brecht)


 I Zimowy Przegląd Filmowy KOKSOWNIK 13-15.12 .2007

Radom, ul. Traugutta 53


Brak tolerancji, pazerność władzy, również tej demokratycznie wybranej, skutkuje napięciami o charakterze siłowym i nieodwracalnym.  W świecie zdominowanym przez kulturę masową niezależni artyści starają się wyodrębnić i wskazać nowe ikony współczesności. Jedną z nich, zwłaszcza w Polsce, jest data 13 grudnia 1981 roku i KOKSOWNIK - symbol ulicy stanu wojennego.

Organizując Zimowy Przegląd Filmowy KOKSOWNIK chcemy skupić się na problemach związanych z łamaniem praw człowieka w świecie, nadużywaniem władzy i alienacją nawet demokratycznie wybranych rządów, przejawami dyskryminacji i odczłowieczeniem pracy. Formuła przeglądu jest artystyczną prowokacją i ma charakter happeningu – pokazy odbyły się na świeżym powietrzu, a samo uczestnictwo było manifestem kontestującej postawy wobec rzeczywistości. Chcemy, aby Zimowy Przegląd Filmowy KOKSOWNIK na stałe związał się z Radomiem, a w przyszłości stał się Zimowym Festiwalem Filmowym prezentującym prowokujące dzieła filmowe, poszerzając wiedzę o problemach współczesności. Chcemy zaproponować inny niż standardowy, czytaj „wygodny”, kontekst odbioru kina. Przegląd umożliwił spotkanie z Janem Nowickim, obejrzenie obrazów wybitnych twórców oraz dokumentów rzadko pokazywanych w naszym mieście.

PROGRAM

13.XII (czwartek)

godz. 17.00 otwarcie

Strajk (Streik. Die Heldin von Danzig) (Niem. -Pol. 2006) Reżyseria: Volker Schlöndorff Scenariusz: Andreas Pfluger Na podstawie książki Sylke Rene Meyer Muzyka: Jean-Michel Jarre Zdjęcia: Andreas Höfer Montaż: Peter Przygoda, Wanda Zeman Obsada: Katharina Thalbach (Agnieszka), Andrzej Grabowski (Sobocki), Andrzej Chyra (Lech Wałęsa), Henryk Gołebiewski (Marek), Wojciech Pszoniak (Kamiński), Czas projekcji: 104’

Tytułowy strajk to kluczowy dla powojennej Polski strajk gdańskich stoczniowców w sierpniu 1980. Główna postać to Anna Walentynowicz, chociaż na ekranie nosi imię i nazwisko Agnieszka Walczak. Jej postać odtwarza niemiecka aktorka. Film zrealizował niemiecki reżyser Volker Schlöndorff (Blaszany bębenek, Utracona cześć Katarzyny Blum) od lat zaprzyjaźniony jest z Polską, nie można zakwestionować jego dobrych intencji. Lecz oczywiste są również nasze oczekiwania wobec podobnego filmu: że autor zaproponuje spojrzenie z nieco innej perspektywy, może szerzej wydobędzie z opowiadanej historii znaczenie uniwersalne. Czy tak się stało?

Godz. 19.00

Jak to się robi (dok.Pol.2006) Reżyseria: Marcel Łoziński Scenariusz: Marcel Łoziński Muzyka: Małgorzata Jaworska Zdjęcia: Andrzej Adamczak, Jacek Petrycki Montaż: Katarzyna Maciejko-Kowalczyk, Czas projekcji: 90’

Prowokacyjny obraz nadwiślańskiego modelu demokracji, ironiczny a zarazem przerażający portret polskiej sceny politycznej. Łoziński przez trzy lata przyglądał się realizacji eksperymentu, zorganizowanego przez znanego polskiego specjalistę od marketingu politycznego, Piotra Tymochowicza i mającego udowodnić, ze każdego można doprowadzić do szczytu władzy. W epoce kiedy skład polskich elit politycznych pozostawia wiele do życzenia, Marceł Łoziński z gorzkim uśmiechem na twarzy pokazuje, że „rząd dusz” to jedynie parę zgrabnych socjotechnicznych tricków. Łoziński opowiada o świecie, w którym cynizm i polityczna skuteczność ważą więcej niż jakiekolwiek idee, a partyjne barwy są jedynie mniej lub bardziej malowniczym dodatkiem do koloru, kupionego pod okiem specjalisty od wizerunku, krawatu. Efekt chłodnej obserwacji Łozińskiego jest tyleż komiczny co porażający.

14.XII ( piątek)

Godz. 17.00

Grbavica (Austria, Bośnia, Hercegowina, Niemcy, Chorwacja 2006) Reżyseria: Jasmila Żbanić Scenariusz: Jasmila Zbanic Muzyka: Enes Zlatar Zdjęcia: Christine A. Maier Montaż: Niki Mossböck Obsada: Mirjana Karanovic (Esma), Luna Mijovic (Sara), Dejan Acimovic (Cenga) Czas projekcji: 90’

Grbavica czyli garbata jest jedną z dzielnic Sarajewa , stolicy Bośni i Hercegowiny. Po rozpadzie Jugosławii przez ponad trzy lata (1992-950) miasto wyglądało jak oblężona twierdza, wojskowy obóz, w którym torturowano i mordowano ludzi. Przejmująca opowieść o mieszkance Sarajewa - Esmie, która samotnie wychowuje ukochaną córkę, owoc gwałtu serbskiego żołnierza. Sara myśli, że jej ojciec zginął w walce o wolna Bośnię. Zdobywca Złotego Niedźwiedzia, Nagrody Jury Ekumenicznego i Nagrody Pokojowej na 56. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie (2006). Debiut reżyserski Bośniaczki, hołd dla ofiar jugosłowiańskiej wojny, bezwzględne rozliczenie winowajców i próba odblokowania wojennych wspomnień, które pozwolą ludziom na Bałkanach dalej normalnie żyć.

Godz. 19.00

Śmierć człowieka pracy (Workingman’s Death) (dok. Austr.-Niem. 2005) Reżyseria: Michael Glawogger Scenariusz: Michael Glawogger Muzyka: John Zorn Zdjęcia: Wolfgang Thaler Montaż: Ilse Buchelt, Monika Willi Czas projekcji: 120’

Nie ma już człowieka pracy. Pozostał robotnik- ktoś gorszy , ktoś, komu się nie udało. Ktoś , komu praca nie daje godności, lecz ją odbiera. Przyzwyczajeni do wygodnego życia, coraz częściej zapominamy, jak ciężka prace może wykonywać człowiek. Rezygnując z odautorskiego komentarza reżyser Śmierci człowieka pracy w wysmakowanych obrazach (niezwykłe zdjęcia Wolfganga Thalera) rejestruje nieludzki wysiłek Współczesnych zapomnianych bohaterów. Na Ukrainie oglądamy górników w klaustrofobicznych biedaszybach wyrywających z ziemi pojedyncze grudy węgla. W Indonezji zafascynowani patrzymy na robotników w kopalni siarki, jak w przedziwnym tańcu wśród żółtych wyziewów znoszą na ramionach kosze z gorącym złotem. W nigeryjskiej rzeźni stajemy twarzą w twarz z lwem: bratamy się z robotnikami tnącymi na części idące na złom stare tankowce w Pakistanie. Razem z robotnikami chińskimi przezywamy chwile nadziei na lepsza przyszłość. Kiedy nie będą już musieli pracować. Wykonywać czegoś, co jest tak niezbędne – a tak pogardzane. Czegoś, co odbiera człowieczeństwo.

15.XII (sobota)

Godz. 16.30 – Spotkanie z Janem Nowickim

Niepochowany (AKA Nagy Imre naplója ) (Polska, Słowacja, Węgry 2004)  Reżyseria:Márta Mészáros Scenariusz: Éva Pataki, Márta Mészáros Zdjęcia: Nyika Jancsó Muzyka: Zygmunt Konieczny Obsada: Jan Nowicki (Imgre Nagy), János Kulka (Gyula Kállai), Jan Frycz (Śledczy) Czas projekcji:127’

Film ukazuje losy Imre Nagy'a, przywódcy krwawo zdławionego przez wojska sowieckie powstania węgierskiego w 1956 roku. Po śmierci Stalina mieszkańcy europejskich krajów satelickich radzieckiego imperium podnosili głowy. W 1956 roku nadszedł jednak czas brutalnej rozprawy z "wrogami ludu". Szczególnie dramatyczne wydarzenia rozegrały się na Węgrzech. Bo tylko premier tego kraju, Imre Nagy, miał odwagę proklamować powstanie systemu wielopartyjnego, zapowiedzieć wolne wybory, domagać się wycofania z kraju wojsk sowieckich, wreszcie ogłosić wystąpienie ojczyzny z Układu Warszawskiego i jej neutralność.

Márta Mészáros dla miesięcznika KINO - 02.2006

-Imre Nagy podczas węgierskiego powstania podjął decyzję o wycofaniu Węgier z Układu Warszawskiego i ogłosił ich neutralność. Po spacyfikowaniu zrywu przez Rosjan nowe władze węgierskie nazwały Nagya zdrajca narodu. Kiedy pojawiła się możliwość nakręcenia „Niepochowanego” – filmu, w którym mówi Pani prawdę o Nagyu? - Na początku lat 90. Wcześniej władze unikały tego tematu. Dziś nie ma już cenzury. Przystępując do realizacji „Niepochowanego” miałam wolną rękę, ale problemem stało się zebranie funduszy. Rządząca lewica bała się tego tematu, a gdy władze przejęła prawica, usłyszałam, że nie dadzą pieniędzy na film o nie swoim bohaterze. Dostałam je dopiero przy kolejnej zmianie rządów. Jednak gdy Wiktor Orban-lider prawicy, zobaczył „Niepochowanego” napisał do mnie list, w którym gratulował i przepraszał, że nie zgodził się na sfinansowanie tego projektu.

Godz.19.00

Gitmo-nowe prawa wojny (dok. Szwecja 2005) Reżyseria: Erik Gandini i Tarik Saleh Czas projekcji:80’

„Guantanamo” staje się dziś niemal synonimem słowa „wiezienie”. Niechlubne praktyki, jakim poddawani są tamtejsi więźniowie, odbiły się echem w całym cywilizowanym świecie. Stały się tez tematem najnowszego filmu Erika Gandiniego („Nadprodukcja. Terror konsumpcji”), jednego z najczęściej nagradzanych współczesnych dokumentalistów. Współautorem „Gitmo – nowe prawo wojny” jest Tarik Saleh, który pracował już z Gandinim przy jego poprzednich filmach. Głównym koproducentem szwedzkiego dokumentu jest firma Larsa von Triera Zentropa Entertainment. Światowa premiera filmu odbyła się w listopadzie 2005 r. w Amsterdamie podczas jednego z najważniejszych festiwali poświęconych filmowi dokumentalnemu – IDFA. Polska jest trzecim krajem, na którego ekrany trafia „Gitmo”. Historia Guantanamo sięga XVIII wieku, gdy stacjonował tu brytyjski garnizon. Obecnie U.S. Naval Station Guantanamo Bay obejmuje obszar 116 km². Wątpliwa popularność zyskało w ostatnich latach. Po ataku terrorystycznym z 11 września 2001 r. Amerykanie zorganizowali w bazie więzienie, w którym SA przetrzymywani domniemani terroryści. Ich niejasna sytuacja legislacyjna ( na Kubie nie obowiązuje cywilne prawo USA) i tortury jakim są poddawani powodują oburzenie międzynarodowej opinii publicznej.

   Centrum jest instytucją finansowaną ze środków Samorzadu Województwa Mazowieckiego Copyright 2006 MCSzW "Elektrownia" w Radomiu