Dyplom uzyskała w gdańskiej PWSSP w 1994 r. w pracowni rzeźby prof. Franciszka Duszenki. Karierę rozpoczęła debiutanckim performansem „Fulguration” (1995). Otrzymała nagrodę Wojewody Miasta Gdańska za Najbardziej Interesujący Debiut (1995). W latach 90. współpracowała z najważniejszymi ośrodkami gdańskiej sceny artystycznej: Galerią Wyspa, Galerią Spiż, Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia. Zajmuje się przede wszystkim wideo, fotografią i rzeźbą. Skupiona na kwestiach podnoszonych przez feminizm, w szczególności na relacji matka-córka, na zależności kobiety od mężczyzny oraz na wpływie kultury popularnej i religii na tradycyjny podział ról społecznych.

Autorka brała udział w istotnych wystawach zbiorowych m.in. Kobieta o kobiecie, Galeria Bielska BWA, Bielsko-Biała (2002); Scena 2000, Centrum Sztuki Współczesnej, Warszawa (2001); Niebezpieczne związki, Galeria Miejska Arsenał, Poznań (2002); Rzeczywiście, młodzi są realistami, Centrum Sztuki Współczesnej, Warszawa (2002); Piękno, czyli efekty malarskie, Galeria Bielska BWA, Bielsko-Biała (2004); Za czerwonym horyzontem, Centrum Sztuki Współczesnej, Zamek Ujazdowski Warszawa (2004); Polka. Medium, cień, wyobrażenie, Centrum Sztuki Współczesnej, Zamek Ujazdowski, Warszawa(2005); Boys, Bunkier Sztuki, Kraków (2005); Zwyczajny terror, Galeria Sektor I, Katowice (2006); Global Feminisms, Elizabeth A. Sackler Center for Feminist Art, Brooklyn Museum, Nowy Jork (2007).

Ma na koncie liczne wystawy indywidualne, spośród których najważniejsze to: Timszel, Galeria Wyspa, Gdańsk (1995); Filmy o miłości, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa (1999); Prawdziwe, Narodowa Galeria Sztuki Zachęta, Warszawa (2001); Wianek cierniowy i róża. Anna Baumgart, Aleksandra Polisiewicz, Galeria XX1, Warszawa (2002); Histeryczki, ekstatyczki i inne święte, Galeria Potocka, Kraków (2005); Bezsenność w TR, Teatr Rozmaitości, Warszawa (2005); Weronika. AP, Galeria Le Guern, Warszawa (2006); The Hypothesis of the Stolen Image, Zak/Branicka Gallery, Berlin (2009).

Od dawna żadna praca nie zrobiła na mnie takiego wrażenia, jak „Dostałam to od mamy” Anny Baumgart (po raz pierwszy zobaczyłam ją na wystawie „Rzeczywiście, młodzi są realistami”, w 2002 r. w Warszawie). Biała sukienka to bolesna głoska w niekończącej się litanii. Dźwięk, który nigdy nie milknie, przekazywany dalej i dalej... Jest coś niepokojącego w symetrii obu kobiet, jakieś natarczywe napięcie, którego nie potrafię nazwać. Ich bliskość jest bliskością szeleszczącego, pomarszczonego materiału. (...) To współczesne święte Katarzyny i Łucje z gotyckich ołtarzy, św. Klara i św. Katarzyna Aleksandryjska, św. Maria Magdalena i św. Tekla o twarzy Anny Baumgart i jej córki, to późnobarokowe Madonny z lwowskich kościołów. Albo Eklezja i Synagoga z Bamberga, gdzie w XIII w. po raz pierwszy od antyku ustawiono wolno stojącą pełnoplastyczną i opracowaną z każdej strony rzeźbę. Ciało kobiece wystawione na pokaz. (...) Rzeźby Anny Baumgart odsłaniają to, co dotąd niewidoczne dla oka, ukryte pod zwojami drobno żyłkowanego marmuru, otulane tkaniną z piaskowca, odgradzane od wzroku harmonijką drewnianych pofałdowań. Rany niegodne nazwy Rany. W nich streszcza się niema i bolesna historia kobiet. Także tych wyniesionych na ołtarze.

Fragment tekstu Ewy Toniak.