W 1988 r. uzyskała dyplom École des Beaux-Arts we francuskim Aix-en-Provence. W 1992 r. otrzymała stypendium na rezydenturę w Escuela de Deseno w Altos de Chavon na Dominikanie. W 1998 r. uczestniczyła w projekcie „Transfer” w Kultursekretariat Nordrhein-Westfalden w Niemczech, a w 2001 r. w podobnym projekcie rezydenckim w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych. W latach 2002-2003 była rezydentką Philip Morris Kunstforderung w Künstlerhaus Bethanien w Berlinie, a trzy lata później otrzymała stypendium pobytowe rządu francuskiego. Ważniejsze wystawy zbiorowe, w których uczestniczyła: Horyzonty, Sonje Museum of Contemporary Art, Kwang (1996); Transfer Von der Heydt-Museum, Wuppertal; Museum Bochum, Bochum (1998); Negocjatorzy sztuki. Wobec rzeczywistości, Centrum Sztuki Współczesnej, Łaźnia, Gdańsk (2000); Scena 2000, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa (2000); In Between: Art From Poland 1945-2000, 400 Gallery, Chicago (2001); Irreligia Museum Atelier 340, Bruksela (2001); Biały Mazur, Neuer Berliner Kunstverein, Berlin (2003); Praguebiennale 1, Pheripheries become the Center National Gallery, Veletežni Palác, Praga (2003); Anne, Marie, Madeleine, Espace Apollonia, Strasburg (2004); Art from Poland Kunsthalle Darmstad, Niemcy (2005); Potencjał, Kolekcja dla Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Warszawa (2005); Nomadowie współczesności, Centrum Sztuki Współczesnej, Łaźnia, Gdańsk (2006); Gestures of Infinity, Minoriten Kultur Graz, Austria (2007); Kolekcja sztuki XX i XXI w., Ms2, Muzeum Sztuki Łódź (2008); Efekt Czerwonych Oczu, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa (2008).

Autorka wystaw indywidualnych: Human Clear, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa (1996); Ktoś inny używa twoich oczu, Galeria Zderzak, Kraków (1996); Human clear, Soros Center of Contemporary Arts, Praga (1998); To jest Klara, a to ja jestem Pico, Narodowa Galeria Sztuki Współczesnej Zachęta, Warszawa (1998); Rodzina, Galeria Arsenał, Białystok (1999); Nawiedzenie, Galeria Potocka, Kraków (1999); To jest Klara, a to ja jestem Pico, 400 Gallery, Chicago (2001); Dziewice, Galeria Potocka, Kraków (2002); Fanshon, Künstlerhaus Bethanien, Berlin (2003); Fanshon II, Galeria Le Guern, Warszawa (2004); Nowe Jeruzalem, Galeria Starmach, Kraków (2007); Opowieści zwięzłe, Galeria Arsenał, Białystok (2007); Zabrania się Zabraniać, Gdańska Galeria Fotografii, Gdańska (2009).

Chustki tureckich czy kurdyjskich kobiet, które Marta Deskur fotografuje na ulicy berlińskiego Kreuzbergu, nie zakrywają twarzy. W jej pracy nie zobaczymy jednak ich rysów. Niemal wszystkie ujęcia skupiają się na tkaninie udrapowanej na włosach. Skraj profilu, który dostrzegamy czasem, tym silniej uzmysławia nam niedosyt, jaki powoli się w nas rodzi. Czy fotografia nie przyzwyczaiła nas do swobodnego kontemplowania ludzkich twarzy? Czy nie kochamy jej za to, że pozwala nam do woli przyglądać się ludziom, na których nie śmielibyśmy zbyt długo zatrzymać wzroku na ulicy? Marta Deskur świadomie igra z tym poczuciem frustracji, uzmysławiając nam ślepe plamki naszych własnych oczu. Muzułmańska chustka – wydaje się mówić Marta Deskur – choć najczęściej zakrywa jedynie włosy kobiety, to jednak nie pozwala człowiekowi Zachodu zobaczyć jej twarzy. Chustka w całości skupia na sobie jego spojrzenie. Wyodrębnia osobę, która ją nosi, z tłumu na berlińskiej ulicy – lecz wyodrębnia ją tylko po to, by zamknąć ją w naszych oczach w kategorii tureckiej kobiety, poza wszelaką indywidualnością. Marta Deskur wycięła jednak obrazy chustek z kontekstu ulicy i umieściła je na białych kafelkach. I oto paradoksalnie chustka poczyna odsłaniać to, co wcześniej przed nami skrywała. Z jej wypukłości odczytujemy kształt głowy kobiety, ciężar spiętych w kok włosów, linię jej pleców – nieomylne znaki obecności. Ukryta przed naszym wzrokiem, niewidzialna dla naszych oczu, rozpuszczona w bieli tła, kobieta wydaje się tym bardziej dojmująco obecna.

Fragment tekstu Olgi Stanisławskiej z albumu „Fanshon II”, towarzyszącego indywidualnej wystawie artystki w Galerii Le Guern w Warszawie.