W 1979 r. rozpoczął, przerwane po roku, studia na Wydziale Pedagogiki Uniwersytetu im. Mikołaja Kopernika w Toruniu. W latach 1980-1986 związany z środowiskiem łódzkiego Strychu, współuczestnik Kultury Zrzuty, współwydawca pisma „Tango”. W 1982 r. aresztowany i osadzony w więzieniu za druk prasy podziemnej. W latach 1986-1989 współzałożyciel i członek grupy punkowej Sternenhoch. Od 1988 r. pozuje jako model do prac fotograficznych Zofii Kulik. Obecnie uprawia nomadyczny tryb życia.

Brał udział w ważnych ekspozycjach zbiorowych, m.in.: Bakunin w Dreźnie, Kunstpalast, Duesseldorf (1990); Querspure Videofestival, Linz (1990); Kunst Europa, Bonner Kunstverein, Bonn, Niemcy (1991); Perseweracje mistyczne i róża, Państwowa Galeria Sztuki, Sopot (1992); Emergency, Aperto ‘93, XLV Biennale, Wenecja (1993); Wideoprzestrzenie, Państwowa Galeria Sztuki, Sopot (1994); Europa, Europa, Kunst und Ausstellungshalle der Bundesrepublik Deutschland, Bonn, Niemcy (1994); Universalis, 23th Biennale, Sao Paulo, Brazylia (1995); Beyond Belief, Museum of Contemporary Art, Chicago (1995); Antyciała, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa (1995); After the Wall, Moderna Musset, Stockholm, Szwecja (1999); Negocjatorzy sztuki, Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia, Gdańsk (1999); Refleksja konceptualna w sztuce polskiej, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa (1999); Rondo, Ludwig Museum, Budapest, Węgry (1999); Scena 2000, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa (2000); Irreligia, Museum Atelier 340, Brusseles, Belgia (2001); From My Window. Artists and Their Teritorries, Ecole Nationale Superieure des Beaux-Arts, Paris, Francja (2004); Poles Apart: Contemporary Polish Art, Rubell Family Collection, Miami, USA (2005); Broniewski, Raster, Warszawa (2005); International Biennale of Contemporary Art (2005), The National Gallery, Prague, Czechy (2005); Potencjał. Kolekcja Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Metropolitan, Warszawa (2005); Mentality, Łódź Biennale, Łódź (2006); The Eighties. Topology, Museum Serralves, Porto, Portugalia (2006); Antyfotografie, Biennale Fotografii, Miejska Galeria Arsenał, Poznań (2007).

Autor licznych wystaw indywidualnych, z których ważniejsze to: Przyrządy korekcyjne, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa (1996); Popraw mnie, jeśli się mylę, Guy McIntyre Gallery, Nowy Jork, USA (1998); Inny rodzaj więzienia, American-European Art Associates, Nowy Jork, USA (2000); Mistrzowie i Pozytywy, Atlas Sztuki, Łódź (2004); Co robi łączniczka, Galeria Kronika, Bytom (z Darkiem Foksem, 2005); Zdjęcia, Raster, Warszawa (2006); Co robi łączniczka, Instytut Polski, Paryż, Francja (z Darkiem Foksem, 2006); Prace z lat 1984-2004, University of Michigan, School of Art & Design, Ann Arbor, USA (2006).

Zbigniew Libera to jeden z najciekawszych i najważniejszych polskich artystów. Jego prace - fotografie, filmy wideo, instalacje, obiekty i rysunki - w przenikliwy i przewrotny intelektualnie sposób grają ze stereotypami współczesnej kultury. Jego wstrząsające prace wideo z lat 80. (m.in. „Obrzędy intymne” i „Perseweracja mistyczna”) wyprzedziły o 10 lat falę „sztuki ciała”. W połowie lat 90. Libera zaczyna tworzyć “Urządzenia korekcyjne” - obiekty będące przetworzeniem istniejących już produktów, przedmiotów masowej konsumpcji (m.in. „Universal Penis Expander” czy „Body Master. Zestaw zabawowy dla dzieci do lat 9”). Projektuje także przetworzone zabawki, prace odsłaniające mechanizmy wychowywania, edukacji i tresury kulturowej, których najgłośniejszą staje się „Lego. Obóz koncentracyjny”. Od tego też czasu jest jednym z filarów tzw. sztuki krytycznej, również w sensie instytucjonalnym - mimo rozwoju kariery cały czas blisko związany jest z środowiskami niezależnymi i sceną offową. W ostatnich latach zajmuje się głównie fotografią, a szczególnie specyfiką fotografii prasowej, tym jak media kształtują naszą pamięć wizualną i manipulują obrazem historii (serie prac „Pozytywy” i „Mistrzowie”, 2003).
Galeria Raster