W latach 1985-1990 studiowała rzeźbę w Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. Od 2002 r. wykłada na Politechnice Koszalińskiej. Rzeźbiarka, autorka filmów wideo, instalacji, fotografii, tekstów poetyckich, jest też kuratorką wielu wystaw m.in. w Galerii ON w Poznaniu. Miała liczne wystawy w kraju i za granicą. Kilkukrotnie w swoich przestrzennych aranżacjach Michowska posłużyła się motywem amfory. Pierwszy okres jej twórczości to rzeźby z gipsu, łączonego z metalem, aranżujące przestrzeń. To próba określenia się w przestrzeni - proste, syntetyczne formy, czasami odnoszące się do konkretnych przedmiotów. W drugiej połowie lat 90. twórczość Michowskiej zdominował problem architektury, jako przestrzeni wyznaczanej i porządkowanej przez człowieka. W ostatnich latach artystka zajmuje się filmami wideo i instalacjami multimedialnymi. Jak twierdzi, jej myślenie o sztuce zostało ukształtowane przez doświadczenia związane z rzeźbą, którą pojmuje nie jako obiekt, lecz jako ruch pewnej idei w czasie i przestrzeni. Taka koncepcja rzeźby wydaje się bliska istocie filmu, będącego idealnym połączeniem przestrzeni, czasu oraz formy, podległej ich działaniu.

Najważniejszymi wystawami zbiorowymi w jej dorobku są: Obecność III, Galeria ON, Poznań (1992); Galeria Kubus, Hannover, Niemcy (1992); 14 artystów z Polski, Muzeum Yad-Labanim, Petah-Tikva, Izrael (1992); Obecność IV - Galeria La Coupole, Rennes, Francja (1994); Co-existance. V Konstrukcja w procesie, Pustynia Negev, Izrael (1995); Kobieta o kobiecie, Galeria Bielska BWA, Bielsko-Biała (1996); Marcowe gody, Muzeum Artystów, Łódź (1996); Najmniejszy wspólny mianownik, Hey Apollohuis, Eindhoven, Holandia (1996); Transfer, Muzeum X. Dunikowskiego, Królikarnia, Warszawa; Galeria Wyspa, Gdańsk; Bunkier Sztuki, Kraków; Von der Hedt-Museum, Wuppertal, Niemcy; Musum Bochum, Niemcy; Kunsthalle Bielefeld, Niemcy (1998); Good Morning Tokyo, Sehion Suginara, Tokio (2002); Lekkość rzeczy, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa (2003); Czas kultury, Galeria Program, Warszawa (2005); Mentality (Łódź Biennale, 2006).

Do jej najważniejszych wystaw indywidualnych należą: Galeria ON, Poznań (1991); Rzeźba, Galeria Arsenał, Białystok (1993); Galeria Labirynt, Lublin (1994); Galeria Bielska BWA, Bielsko-Biała (1998); Galeria Biała, Lublin (1998); Galeria Laboratorium, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa (1999); Galeria Arsenał, Białystok (2000); Centrum Rzeźby Polskiej, Orońsko (2001); Schizofrenia, Galeria Platan, Budapeszt, Węgry (2005); Martwy Punkt - Galeria Miejska Arsenał, Poznań (2006); Joshua Dream, Galeria Program, Warszawa (2006); Josephine, Baszta Czarownic, Słupsk (2009).

Agata Michowska ma niezwykły dar obserwacji ludzkiego życia. W jej sztuce wiele jest miejsca na dobre i złe emocje, które artystka potrafi zauważać w najbardziej nietypowych relacjach międzyludzkich i w historiach, które sama kreuje. Tego właśnie problemu dotyka jej praca „Egzekucja” (2007). Wielkoekranowa projekcja wideo ukazuje stopy ubrane w krwiście czerwone błyszczące buty na wysokim obcasie. Projekcji towarzyszy ciężki, wolny, czasem metaliczny dźwięk miarowych kroków, przypominający bicie serca. Proporcje czerwonego, błyszczącego krzesła zostały uproszczone i wydłużone, zgodnie ze śmiertelnym celem, jakiemu ma służyć ten na wpół rzeczywisty przedmiot. Autorytarne buty, podobnie jak wielofunkcyjny, wytworny tron, kuszą widzów niezwykłymi blikami na powierzchni odbijającej projekcję. Artystka analizuje niezwykły problem krótkowzrocznej i intensywnej relacji między ofiarą i jej katem, jaka towarzyszy momentowi egzekucji. Pokazując wieloznaczność egzekucji i jej szeroki kontekst społeczny, artystka bada naturalne i kulturowe zachowanie człowieka. Za pomocą obrazu buta jako fetysza, sugeruje analizę pożądania, czy aktu miłosnego między mężczyzną a kobietą.

Fragmenty tekstu Agnieszki Okrzei towarzyszącego pokazowi Agaty Michowskiej na Art Basel 2008, przygotowanego przez Galerię Program.